غزل شمارهٔ ۳۰۱۰
غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازدمسیحا را علاج درد من بیچاره می سازد
همین بس شاهد یکرنگی معشوق با عاشقکه بلبل عاشق است و گل گریبان پاره می سازد
چرا بر کوه پشت خویش چون فرهاد نگذارد؟سبکدستی که صد شیرین زسنگ خاره می سازد
زهر کس نامه ای آید، زند چون شاخ گل بر سرهمین آن سنگدل مکتوب ما را پاره می سازد
غزال وحشی من رو به صحرای دگر داردمرا هویی ازین وحشت سرا آواره می سازد
تکلف بر طرف، ختم است بر آیینه خودداریکه از خوبان سیمین بر به یک نظاره می سازد
دو عالم گر شود پروانه، شمع از پای ننشیندبه یک عاشق کجا آن آتشین رخساره می سازد؟
نسوزد دل اگر صائب سرشک ناامیدی راکه از بهر یتیمان مهره گهواره می سازد؟