غزل شمارهٔ ۳۸۰۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رسوزد۹ بیت

ز گرمی نگهت آب در گهر سوزدز خنده نمکینت دل شکر سوزد

شکر به کار مبر بیش ازین که از تب رشکبه آن رسیده که چون شمع نیشکر سوزد

ز لاله دعوی عشق سمنبران خام اوستهزار رنگ اگر داغ بر جگر سوزد

مبر پناه به تدبیر از گزند سپهرکه برق تیغ قضا اول این سپر سوزد

ز سوز دل قلمی سر کنم که نامه منچو شمع زیر پر مرغ نامه بر سوزد

ثمر به خاک فکن آب زندگانی نوشکه باغبان قضا شاخ بی ثمر سوزد

چو آفتاب ز دل سبزه تمنا رابه یک نظر بدماند، به یک نظر سوزد

اگر نه روشنی عالم از می است، چراچراغ در شب آدینه بیشتر سوزد؟

خوشا کسی که چو صائب ز گرم رفتاریز نقش پای چراغی به هر گذر سوزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به الهام از احساسات عمیق و عذابی که عشق و زندگی به همراه دارند، پرداخته است. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه، دل‌سوزی و استحاله‌های درون‌گرایانه را به تصویر می‌کشد. او به گرمی نگاه عشق و تأثیر آن بر دل، به سوز درونی ناشی از حسادت و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید به تدبیر و برنامه‌ریزی برای جلوگیری از مصائب زندگی اتکا کرد، چرا که تقدیر بر همه چیز حاکم است. در نهایت، با اشاره به زیبایی و سوزش‌های ناشی از عشق و زندگی، شاعر به تحسین حالاتی می‌پردازد که در آن به رغم درد و سوزش، زیبایی‌های زندگی نیز نمایان می‌شود.