غزل شمارهٔ ۱۰۹۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ست۷ بیت

چرخ را خون شفق در دل ز استغنای اوسترنگ زرد آفتاب از آتش سودای اوست

از علم غافل نگردد لشکری در کارزارفتنه روی زمین را چشم بر بالای اوست

آن که کوه صبر ما را سر به صحرا داده استکوه طور از وحشیان دامن صحرای اوست

آرزو در دل، نگه در چشم سوزد خلق رااز حیا نوری که در آیینه سیمای اوست

هست دیوان قیامت را اگر بسم اللهیپیش ارباب بصیرت، قامت رعنای اوست

آن که ما را سر به صحرا داده چون موج سرابدر لباس شبروان آب خضر جویای ماست

عشق هیهات است گردد جمع صائب با خردهر سری کز عقل خالی شد پر از سودای اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و تأثیر آن بر زندگی انسان‌ها می‌پردازد. شاعر با استفاده از نمادهای گوناگون، عشق را به عنوان نیرویی قدرتمند و الهی مطرح می‌کند که بر همه چیز سایه می‌افکند. او به زیبایی‌ها و نشانه‌های عشق اشاره دارد و می‌گوید که هیچ موجودی نمی‌تواند از تأثیر آن در امان بماند. همچنین، عشق را عاملی می‌داند که عقل و خرد را تسخیر کرده و انسان را به سوی دیوانگی و شیدایی می‌کشاند. در نهایت، شعر به عمق احساسات و ابعاد روحی ناشی از عشق می‌پردازد و نشان می‌دهد که این حس می‌تواند زندگی را پر از شور و شعور کند.