غزل شمارهٔ ۱۳۲۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ادداشت۷ بیت

زان لب شیرین که در هر گوشه صد فرهاد داشتبوسه ای برد از میان ساغر که صد فریاد داشت

بعد ایامی که درهای اجابت باز شدآه در دل همچو جوهر ریشه در فولاد داشت

سازگاری چرخ را با من نبود از راه لطفچند روزی بهر ویرانی مرا آباد داشت

دل ز هر آواز پا می ریخت در دامن مراتا درین وحشت سرا عیدم مبارکباد داشت

پخته چندین خام را نتوان به آسانی نمودتاک در یک آستین صد سیلی استاد داشت

مهر لب شد حیرت رخسار آتشناک اوچون سپند آن خال مشکین ورنه صد فریاد داشت

گشت صائب رزق ما از خامه معنی نگاربهره ای کز نقش شیرین تیشه فولاد داشت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های عشق و دلدادگی اشاره می‌کند و از لب شیرین معشوق، بوسه‌ای را که صدها فریاد را در دل دارد، یاد می‌کند. پس از مدتی که درهای اجابت باز می‌شود، شاعری به دردی عمیق دچار می‌شود. او احساس می‌کند که چرخ زمان با او سازگاری ندارد و روزهایی که باید برایش آباد باشند، به ویرانی تبدیل شده‌اند. دلش تحت تأثیر هر صدا و آوا در حال ریزش است و این وحشت برایش به نوعی عید به شمار می‌رود. شاعر به مشکلات عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان ساده به دل خاموشی تبدیل شد. در نهایت، زیبایی معشوق در چهره‌اش حیرت‌انگیز است و شاعر از تأثیر عشق در زندگی خود سخن می‌گوید که مانند تیشه‌ای به سختی فولاد در وجودش نقش بسته است.