غزل شمارهٔ ۵۲۷۷
سعی کن در عزت سی پاره ماه صیامکز فلک از بهر تعظیمش فرود آمد کلام
آدمی ممتاز شد از سایر حیوان به صومنامه انسان به این مهر خدایی شد تمام
چون در دوزخ دهان گر چند روزی بسته شدباز شد چندین دراز جنت به روی خاص و عام
خال روی مه جبینان گر ز مشک و عنبرستاز شب قدرست خال چهره ماه صیام
نیست در سالی دو عید افزون و از فرخندگیعید باشد مردمان را سی شب این ماه تمام
لذت افطار در دنبال باشد روزه راصبح اگر بندد دری ایزد گشاید وقت شام
روزه سازد پاک صائب سینه ها را از هوسز آتش امساک می سوزد تمناهای خام