غزل شمارهٔ ۲۲۲۴

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ارست۷ بیت

از خود گذشتگان را آیینه بی غبارستپیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست

آن را که خلق خوش هست تنها نمی گذارندکی بی حریف ماند رندی که خوش قمارست؟

با ناز برنیایند اهل نیاز هرگزگل گر پیاده باشد در بلبلان سوارست

دیوانه را ملامت اسباب خنده گرددبر کبک مست سختی دامان کوهسارست

عاشق ز خاکساری بی بهره است از وصلدیوار بوستان را از گل نصیب، خارست

تا دل برید ازان زلف از سر نهاد شوخیچشم به خواب رفته است دامی که بی شکارست

از خون مرده صائب سنگین ترست خوابتجایی که هر رگ سنگ چون نبض بیقرارست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی ویژگی‌های انسان‌های واقعی و عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که انسان‌های باگذشت و خوب، مانند آینه‌ای صاف هستند و همیشه در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. او به عشق و دلبستگی اشاره می‌کند و می‌گوید که عاشق واقعی از انزوا دور است و زیبایی‌ها در کنار هم معنا می‌یابند. همچنین، عشق را به‌عنوان امری دشوار و همراه با رنج معرفی می‌کند. در نهایت، شاعر به حالتی از سرگشتگی و بی‌قراری اشاره دارد که ناشی از عشق و جدایی است.