غزل شمارهٔ ۵۱۵۲
به فکر دل نفتادی به هیچ باب دریغبه گنج راه نبردی درین خراب دریغ
تمام عمر تو درفکرهای پوچ گذشتنشد محیط تو صافی ازین حباب دریغ
به عالمی که دل ساده می خزند آنجاهزار نقش پریشان زدی برآب دریغ
غذا ز بوی دل خود کنند سوختگانتو هیچ بوی نبردی ازین کباب دریغ
به خط و خال مقید شدی ز چهره دوستنشد نصیب تو جز گرد ازین کتاب دریغ
درین بهار که یک چهره نشسته نماندرخی به اشک نشستی ز گرد خواب دریغ
به نور ذره سفر سفر می کنند گرمروانتو پیش پای ندیدی به آفتاب دریغ
به وعده های دروغ زمانه دل بستیشدی فریفته موجه سراب دریغ
ز پیچ و تاب شود رشته امل کوتاهتو تن چو رشته ندادی به پیچ و تاب دریغ
ز باده ای که حریفان سبو سبو خوردندبه نیم دور شدی پای دررکاب دریغ
زوصل دوست به فردوس آشتی کردیصفای چهره ندانستی ازنقاب دریغ
ز عکس، دیده آیینه سیر شد صائبتو سیر چشم نگشتی ز خورد و خواب دریغ