غزل شمارهٔ ۲۷۸۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اکنید۱۰ بیت

سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنیدنامه ای انشا کنید و قاصدی پیدا کنید

از جدایی دست و کلک من نمی چسبد به هماز زبان خامه من نامه ای انشا کنید

کوچه نی شاهراه کاروان شعله نیستخامه ای آماده از مژگان خونپالا کنید

گرچه از گفتار دردآلود من خون می چکدهمچنان با خون دل مکتوب من املا کنید

گر زروی صفحه خاطر نوشتن مشکل استنسخه ای از سینه صد پاره من وا کنید

هست تا از من اثر شاید که دریابد مرادرد من خاطر نشان یار بی پروا کنید

شوق بی پایان من هر چند بیش است از شمارسبحه از ریگ روان و قطره دریا کنید

گرچه می دانم جواب نامه غیر از جنگ نیستراضیم، تقریب بهر جنگ او پیدا کنید

گرچه می دانم که ننویسد جواب نامه اماز زبان او تسلی نامه ای انشا کنید

کاروان اشک من صائب نمی داند مقاممشت خاکم را رفیق آن جهان پیما کنید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس جدایی و عشق عمیق شاعر به یاران و محبوبش است. شاعر از شوق و اشتیاق خود می‌سوزد و می‌خواهد نامه‌ای بنویسد تا احساساتش را منتقل کند. او به جدایی و درد دل خود اشاره می‌کند و از کسی می‌خواهد که پیامش را به یارش برساند. شاعر می‌داند که نوشتن دشوار است، اما همچنان می‌خواهد درد و شوقش را بیان کند. از او می‌خواهد که با وجود علم به جنگ و جدایی، برایش نامه‌ای بنویسد تا تسلی‌اش باشد. در نهایت، او به احساسات عمیق و غم‌هایش اشاره می‌کند و می‌خواهد که یادش در دل‌های دیگران باقی بماند.