غزل شمارهٔ ۲۱۶۰

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اهتنگرفتهاست۱۰ بیت

یک دلشده در دام نگاهت نگرفته استدر هاله آغوش، چو ماهت نگرفته است

مغرور از آنی که چو خود عربده‌جوییتیغ ستم از دست نگاهت نگرفته است

زان خنده زنی بر من بی‌ برگ که هرگزآتش نفسی نبض گیاهت نگرفته است

در باغ جهان شاخ گلی نیست که صد دستسرمشق شکستن ز کلاهت نگرفته است

چشم سیهی نیست که خواباندن شمشیرتعلیم ز مژگان سیاهت نگرفته است

سیب ذقنی نیست درین باغ که صد بارگلگونه رنگ از رخ ماهت نگرفته است

آخر که رسد در تو، که دل‌های سبکسیردامن به سبکدستی آهت نگرفته است

رحمی به سیه روزی ما سوختگان کنتا زنگ خط آیینه ماهت نگرفته است

برگرد به میخانه ازین توبه ناقصتا پیر خرابات به راهت نگرفته است!

آن کس که زند خنده به بیهوشی صائبپیمانه‌ای از دست نگاهت نگرفته است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی ابراز عشق و شیدایی شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر بیان می‌کند که هیچکدام از ستم‌ها و زیبایی‌های معشوق نتوانسته او را از احساساتش دور کند. او به توصیف زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر خود می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه آغوش و نگاه محبوبش او را در خود غرق کرده است. از طرف دیگر، به احساس ناامیدی و درد ناشی از این عشق نیز اشاره می‌کند و درخواست رحم و محبت برای روزهای سختش را دارد. در پایان، شاعر به میخانه و زندگی‌های پر از عشق و لذت دعوت می‌کند و می‌گوید که هیچ کس از نگاه معشوقش بی‌خبر مانده است.