غزل شمارهٔ ۴۲۹۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: منمیشود۱۰ بیت

آزاده رو مقید عالم نمی شودعیسی شکار رشته مریم نمی شود

در سجده خداست تنومندی بقاتا حلقه است زور کمان کم نمی شود

لب بسته در محیط، صدف کرد زندگیقانع رهین منت حاتم نمی شود

ز آمیزش کجان نشود طبع راست کجاز اتصال حرف، الف خم نمی شود

از قصر اعتبار تویک خشت تا بجاستهرگز بنای عشق تو محکم نمی شود

برخیز تا به چشمه خورشید رو کنیمکز گل گشاد عقده شبنم نمی شود

ابر تنک نهان نکند آفتاب راپوشیده داغ عشق به مرهم نمی شود

عذر گناه بی ادبان جرم دیگرستزخم درون به بخیه فراهم نمی شود

خاتم برون ز دست سلیمان وقت کرددیو هوا مسخر آدم نمی شود

صائب سزای پنجه خونین تهمت استهر کس به رنگ مردم عالم نمی شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عدم امکان تحقق برخی آرزوها و واقعیات زندگی می‌پردازد. شاعر از محدودیت‌های موجود در زندگی و عشق سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که برخی چیزها از قبیل صداقت، محبت و عشق به سادگی به‌دست نمی‌آید و نیازمند شرایط خاصی است. همچنین تأکید می‌کند که هر انسانی نمی‌تواند به تمام ویژگی‌ها و مقامات برسد و ویژگی‌های پرمعنی در زندگی از جمله صداقت و عشق، با سادگی به‌دست نمی‌آید و هر کدام وابسته به زمینه‌هایی هستند. در نهایت، شاعر به‌دنبال بیداری و آگاهی از نور حقیقت و عشق است.