غزل شمارهٔ ۲۹۲۲
به ذوقی تکیه بر شمشیر جسم لاغرم داردکه شبنم در کنار گل حسد بر بسترم دارد
به دریای پر از شور حوادث آن صبورم منکه بی آرامی دریا خطر از لنگرم دارد
ندارد بزم جانان محرمی محرومتر از منادب لب تشنه در آغوش آب کوثرم دارد
فروغ عشق خورشیدی است در ابر وجود منکه نیل چشم زخم از بخت چون نیلوفرم دارد
من آن یاقوت سیرابم که گر رو در محیط آرامصدف دست تهی در پیش آب گوهرم دارد
به این تردامنی در حشر اگر از خاک برخیزمخطرها آتش دوزخ زدامان ترم دارد
دل موری نشد مجروح از تیغ زبان منچرا در پیچ و خم گردون چو زلف جوهرم دارد؟
نمی گردد به کشتن صاف با من سینه گردونکه این آیینه چشم صیقل از خاکسترم دارم
نظر در دامن دریای خم وا کرده ام صائبکی از دست سبو چشم نوازش ساغرم دارد؟