غزل شمارهٔ ۲۲۱۳
عشق سلطان و عقل دهقان استرزق دهقان ز عدل سلطان است
عشق چون آفتاب کنعانیعقل ده گانه همچو اخوان است
کیست گردن ز حکم عشق کشد؟عشق انگشتر سلیمان است
ظلمات سواد هستی رامشرب عشق، آب حیوان است
عقل در بارگاه حضرت عشقمنفعل چون نخوانده مهمان است
عقل مرغی است در قفس محبوسعشق سیمرغ قاف امکان است
عقل فرمان پذیر تکلیف استعشق سیلاب کفر و ایمان است
آسمان سفره ای است پر نعمتعشق آن سفره را نمکدان است
اقتدا تا به مولوی کرده استشعر صائب تمام عرفان است