غزل شمارهٔ ۵۸۵۵
از آه دام موج به دریا فکنده ایماز اشک تخم لاله به صحرا فکنده ایم
یک روز با حباب به کشتی نشسته ایمهمراه موج سلسله بر پا فکنده ایم
بر چهره ای که آب شود از نگاه گرمغفلت نگر که طرح تماشا فکنده ایم
ما انتظار شور قیامت نمی کشیمسنگی به شیشه خانه دلها فکنده ایم
کی به شود به مرهم زنگار آسمان؟زخمی که ما به دل ز تمنا فکنده ایم
توفیق از رفاقت ما دست شسته استامروز را،ز بس که به فردا فکنده ایم
رنگ شکسته کم ز زبان شکسته نیستما عرض حال خویش به سیما فکنده ایم
امروز ریشه گل بی خار گشته استخاری که ما به چشم تماشا فکنده ایم
صائب به دولت دو جهانی رسیده استما چون همای سایه به هر جا فکنده ایم