غزل شمارهٔ ۶۳۷۹
عمر عزیز را به می ناب صرف کناین آب را به لاله سیراب صرف کن
هر کس که زر دهد به زر اهل بصیرت استفصل شکوفه را به می ناب صرف کن
سرجوش عمر را گذراندی به درد میدرد حیات را به می ناب صرف کن
نتوان گرفت دامن دریا به سعی خویشاین مشت خاک در ره سیلاب صرف کن
صائب توان ز رخنه دل ره به دوست برداوقات در گشودن این باب صرف کن