غزل شمارهٔ ۲۴۴۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انمیکشد۷ بیت

بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشدبوی پیراهن سر خود در گریبان می‌کشد

طره شمشاد را در خاک و خون خواهم کشیدشانه پردستی در آن زلف پریشان می‌کشد

گر خزان بر چهره رنگی دارد از گلزار عشقانتقام عندلیبان از گلستان می‌کشد

ما سبک‌روحان به بوی سیب غبغب زنده‌ایمسبزه ما آب از چاه زنخدان می‌کشد

تا نمی باقی بود در جویبار آبلهپای ما کی دست از خار مغیلان می‌کشد؟

یاد مژگان تو هر شب در حریم سینه‌امشانه از نشتر به زلف رشته جان می‌کشد

در حریم خلد اگر با حور هم‌زانو شودخاطر صائب به خوبان صفاهان می‌کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ناز زلف معشوق اشاره دارد. شاعر از جذابیت‌های ظاهری و بوی خوش او صحبت می‌کند و تأثیر عشق را بر زندگی‌اش بیان می‌کند. او می‌گوید که چهره‌اش در فصل خزان هم رنگ و زیبایی دارد و عشقش باعث می‌شود که از همه زیبایی‌ها لذت ببرد. شاعر به یاد مژگان معشوقش دچار حسرت و غم می‌شود و بیان می‌کند که عشق او حتی در بهشت هم او را رها نمی‌کند و همواره به یاد زیبایی‌های شهرش است. در کل، شعر تجلی عشق و زیبایی و تأثیر آن بر احساسات شاعر است.