غزل شمارهٔ ۴۸۴۲
طاق ابروی توازکون ومکان مارا بسگوشه چشم تو از ملک جهان مارا بس
هوس بوس نداریم وتمنای کنارجلوه خشکی ازان سرو روان مارا بس
ماکه باشیم که زخم تو شود قسمت ما؟دیدن تیر درآغوش کمان مارا بس
می توان دفتری از نیم سخن انشا کردحرف رنگینی ازان غنچه دهان مارا بس
خضر در چشمه حیوان ز سیاهی ره بردخال و خط رهبر آن کنج دهان ما را بس
ساغر می بدل چشمه کوثر داریمروی ساقی عوض باغ جنان مارا بس
واصل بحر شود خاک ز همراهی سیلمرکب تن می چون آب روان مارا بس
صائب این آن غزل حافظ شیراز که گفتاین اشارت ز جهان گذران ما را بس