غزل شمارهٔ ۵۳۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وشمرا۷ بیت

هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرابا چنان هوش ربایی چه کند هوش مرا؟

گر بدانی چه قدر تشنه دیدار توامخواهی آمد عرق آلود به آغوش مرا

شور عشق و نمک حسن گلو سوزم مننیست ممکن که توان کرد فراموش مرا

نه چنان گرم شد از آتش گل سینه منکه دم سرد خزان افکند از جوش مرا

دست بسته است کلید در گنجینه منمی‌گشاید گره از دل، لب خاموش مرا

شبِ زلفِ سیه، افسانه خوابم شده بودساخت بیدار دل آن صبح بناگوش مرا

منم آن فاخته صائب که ز خود دارد دوردر ته پیرهن آن سرو قباپوش مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تشنگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او هوش و ذکاوت معشوق را ستایش می‌کند و می‌نویسد که چگونه این هوش، هوش خود او را تحت تاثیر قرار داده است. شاعر با بیان احساساتش، نشان می‌دهد که چقدر مشتاق دیدار معشوق است و حتی اگر معشوق عرق‌آلود و خسته باشد، باز هم به آغوش او می‌آید. او از شور و شوقی سخن می‌گوید که نمی‌تواند فراموش کند و به ناراحتی‌های ناشی از دوری از معشوق اشاره می‌کند. شاعر به شب زلف معشوق و خواب‌هایش اشاره کرده و بیان می‌کند که خود را مانند یک فاخته احساس می‌کند که از محبت معشوق دور است. در نهایت، احساسات عمیق و غم‌انگیز او درباره عشق و آرزوها را به تصویر می‌کشد.