غزل شمارهٔ ۴۷۴۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ینمگیر۸ بیت

از هیچ آفریده به دل گرد کین مگیردر زندگی قرار به زیر زمین مگیر

نتوان به علم رسمی از آتش نجات بافتدر پیش روی خود سپر کاغذین مگیر

سیلاب را ملاحظه از کوچه بند نیستزنهار پیش دیدهٔ من آستین مگیر

شمع از گداز یافت به افسردگی نجاتراه سلوک بی نفس آتشین مگیر

پیوست نور شمع به صبح آفتاب شددامان یار جز به دم واپسین مگیر

از روی آتشین دل سنگ آب می شودآیینه پیش طلعت آن مه جبین مگیر

دل را مکن شکار به دزدیدن نگاهاین صید رام را به کمند و کمین مگیر

صائب گزیده می شود از نیش منتشزنهار شهد تاز مگس انگبین مگیر

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مخاطب توصیه می‌کند که از کینه و خشم نسبت به دیگران خودداری کند و در زندگی به دنبال آرامش باشد. او می‌گوید که علم و دانش نمی‌تواند انسان را از مشکلات نجات دهد و باید از چیزهای ظاهری و بی‌اهمیت دوری کرد. شاعر به تشبیه‌هایی از آتش، آب و شمع اشاره می‌کند تا نشان دهد که در دل انسان‌ها گاهی احساسات معکوس و متضاد وجود دارد و باید از دیدن چیزهای ظاهری چشم‌پوشی کرد. او همچنین هشدار می‌دهد که دل خود را به چشم‌درد و حسادت نسپاریم و در نهایت، به خطرات و مشکلات ناشی از ستم و آزار نیز اشاره می‌کند. به طور کلی، شعر دعوت به سعه صدر، محبت و دوری از کینه‌جویی و حسادت است.