غزل شمارهٔ ۲۶۹۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: لمیشود۷ بیت

جان بی‌مغزان به خاک تیره واصل می‌شودکاروان کف بیابان مرگ ساحل می‌شود

می‌شود تن، روح تن‌پرور به اندک فرصتیقطره ناصاف آخر مهره گل می‌شود

جسم هر کس را فلک چون رشته پیچ و تاب دادعاقبت شیرازه جمعیت دل می‌شود

جامه فتح است آگاهی درین وحشت‌سراغوطه در خون می‌زند صیدی که غافل می‌شود

زیر با منت از بدخویی خلقم که موجواصل دریا ز دست رد ساحل می‌شود

دوستی با ناتوانان مایه روشندلی استموم چون با رشته سازد شمع محفل می‌شود

شبنم از روشن روانی محو شد در آفتابهرکه صائب صاف گردد زود واصل می‌شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تحولات زندگی و سرنوشت انسان‌ها اشاره دارد. به طور کلی، بیان می‌کند که جان‌های بی‌هدف به خاک می‌افتند و مرگ پایان کاروان زندگی است. زمانی که فرصت مناسب به دست می‌آید، روح انسان به وجود می‌آید. همچنین، به دشواری‌ها و پیچیدگی‌های زندگی اشاره می‌کند و این که در نهایت، انسجام و همبستگی انسان‌ها مهم است. شناخت حقیقت و آگاهی از نقاط ضعف می‌تواند دری را به سوی پیروزی و روشنایی باز کند. دوستی و محبت به دیگران، به ویژه ناتوانان، باعث می‌شود زندگی روشن‌تر و پربارتر شود، و در نهایت، هرکسی که به حقیقت نزدیک‌تر شود، به آرامش و سعادت می‌رسد.