غزل شمارهٔ ۴۶۹۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انزر۹ بیت

بهار دربغل غنچه ریخت پنهان زرکند کریم به سایل نهفته احسان زر

زهرکه دل بگشاید ترا گرامی دارکه گل دهدبه نسیم سحر به دامان زر

مدارحاصل خود را ز غمگساردریغکه می دهند به می بی دریغ مستان زر

چو غنچه زر به گره اهل دل نمی بندندکه هست برگ خزان پیش باددستان زر

همان ز حرص پرددیده ات چوموج سراباگر به فرض شود ریگ این بیابان زر

بهوش باش که دندان نمودن است از شیرشد به روی تو گرچون ستاره خندان زر

نبسته است چنان فلس را به تن ماهیکه خواجه بسته زحرص خسیس برجان زر

چنان که مار شود اژدهازطول زمانشود بلای خداچون رودبه همیان زر

ز ریگ روغن بادام می کشدصائبگرفت هرکه به ابرام ازبخیلان زر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی ارزش و زیبایی‌های زندگی و دلنوشته‌های انسانی می‌پردازد. شاعر به بهار و گل‌ها اشاره می‌کند و بر اهمیت بخشش و احسان تأکید دارد. او می‌گوید که باید از نعمت‌ها و خوشی‌ها به‌درستی بهره برد و از غم‌ها دوری کرد. همچنین، به خطرات حرص و طمع اشاره می‌کند که می‌تواند انسان را به زوال برساند. شاعر با نگاهی اندیشمندانه به زندگی، انسان را به هوشیاری دعوت کرده و از عواقب دنیاطلبی و بخیل بودن هشدار می‌دهد. در نهایت، اشاره‌های سمبلیک به طبیعت و چهره انسانی زندگی به تصویر کشیده می‌شود.