غزل شمارهٔ ۴۵۴۲

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ازهمیاورد۸ بیت

خطی کان رخ تازه می آوردجهان را به شیرازه می آورد

شرابی است لبهای میگون یارکه مستی وخمیازه می آورد

ز رخسار خوبان شراب کهنبرون صد گل تازه می آورد

ازان ساختم با خیال از وصالکه مستی به اندازه می آورد

دلی را که آشفته شد از خمارخط جام شیرازه می آورد

به آهستگی آنچه انشا کنندبلندی آوازه می آورد

مگر پوچ تا نشنوی حرف پوچکه خمیازه خمیازه می آورد

ز گفتار صائب ازان خون چکدکه از خون دل غازه می آورد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و اثرات خوشایند عشق و شراب می‌پردازد. شاعر با اشاره به چهره‌های زیبا و تأثیرات شادی‌آوری که از عشق و شراب به دست می‌آید، بیان می‌کند که این موارد می‌توانند زندگی را به شیرازه بیاورند و دل را از آشفتگی نجات دهند. همچنین، از ارتباط بین شعر و حالتی خمارنده صحبت شده و به جلوه‌های روشنایی که از عشق و گفتگوهای دلنشین ناشی می‌شود اشاره دارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که برخی سخنان ممکن است بی‌مفهوم به نظر برسند، اما احساس عمیق ناشی از عشق و پندهای عاطفی همیشه قابلیت حرکت و تحول دارند.