غزل شمارهٔ ۲۲۳۵
به چشمم بی تو گلشن خارزارستلب پیمانه تیغ آبدارست
شراب کهنه چون غوره است در چشمگل امسال چون تقویم پارست
به هر سو رو کنم تیغ برهنه استبه هر جا پا گذارم نیش خارست
زمین در دور داغ من نمکزارهوا در عهد زخمم مشکبارست
اگر زینسان شکست آید به کارمخوشا آیینه کاندر زنگبارست
چرا بلبل به خاک و خون نغلطد؟که نبض شاخ گل در دست خارست
ز اشکم در تب رشک است دریااز آتش موج، نبض بیقرارست
همیشه عید باد در خراباتز می دست سبو دایم نگارست
بیا کز شوق آن لبهای میگونگل خمیازه صد برگ از خمارست
به گل یک پشت ناخن نیست میلمدرین گلشن دلم پابست خارست
گلیم خود برآر از آب صائبترا با این گرانجانان چه کارست؟