غزل شمارهٔ ۳۵۸۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارشود۷ بیت

کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شوددایه پرهیز کند طفل چو بیمار شود

باده گر آب حیات است به اندازه خوش استخون چو بسیار شود نشتر آزار شود

از پریشان نظری بس که دلم مجروح استزنگ بر آینه ام مرهم زنگار شود

هرکجا پرده ز روی تو فتد، بر شبنمدامن لاله و گل بستر بیمار شود

دست در دامن مطلب همه جا سیر کندهرکه در راه طلب قافله سالار شود

عندلیبان نفس بیهده ای می سوزنداین نه کاری است که از پیش به گفتار شود

کار چون راست به تدبیر نیاید صائبمی برم رشک بر آن دست که از کار شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن به احساسات عمیق و حالت‌های پیچیده انسانی اشاره دارد. شاعر از غم و زخم‌های دل سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که مانند یک کودک بیمار، باید از چیزهایی که دردناک هستند دوری کند. او به باده به عنوان نشانه‌ای از زندگی و خوشی اشاره می‌کند، اما تاکید می‌کند که اگر بیش از حد شود، آزاردهنده خواهد بود. در ادامه، شاعر از زیبایی‌های طبیعت و احساسات عشق و طلب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که تلاش واقعی و هدایت صحیح در محبت و زندگی مهم است. در نهایت، او از حسرت بر دست‌هایی که در کارها موفقند، حرف می‌زند. این اشعار به نوعی تأمل در زندگی، عشق و دردهای آن هستند.