غزل شمارهٔ ۱۶۱۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایینیست۷ بیت

هیچ کس غیر تو در پرده بینایی نیستحسن مستور ترا جز تو تماشایی نیست

مشرق و مغربش از رخنه دل باشد و بسهمچو مه پرتو رخسار تو هر جایی نیست

بیقراران تو منزل نشناسند که چیستریگ را ماندگی از بادیه پیمایی نیست

بر سر دولت تنهایی خود می لرزداضطراب دل خورشید ز تنهایی نیست

طوطی من سبق از سینه خود می گیردپشت آیینه مرا مانع گویایی نیست

ناخدا لنگر بیتابی خلق است، ارنهکشتیی نیست درین بحر که دریایی نیست

دل بود مانع بینایی عارف صائبچشم پوشیدن ما مانع بینایی نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ارتباط عمیق و خاصی که با محبوبش دارد، اشاره می‌کند. او می‌گوید که هیچ کس به جز محبوبش قابل دیدن نیست و زیبایی او منحصر به فرد است. شاعر اظهار می‌کند که افراد بی‌قرار در جستجوی محبوبشان، گمگشته هستند و مانند ریگ در بیابان، به دنبال راهی می‌گردند. تنهایی و اضطراب دل او به خاطر نبود محبوبش است و او را به تکاپو می‌اندازد. همچنین، شاعر به قدرت بیان احساساتش اشاره می‌کند، حتی اگر در دنیای واقعی موانعی وجود داشته باشد. در پایان، او اشاره می‌کند که دل، مانع شناخت واقعی عارفان است و این ناشی از چشم‌پوشی از حقیقت نیست.