غزل شمارهٔ ۱۷۸۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ستهدرست۱۰ بیت

شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست

مدار چشم ترحم ز چرخ سنگین دلکه هیچ دانه ازین آسیا نجسته درست

اگر ز عشق دلت آب شد مشو نومیدکه از گداز شود شیشه شکسته درست

مباش تند که نقش نگین ز همواریدرین قلمرو پر شور و شر نشسته درست

سبوی باده ز بحر غم آورد بیروندل شکسته ما را به دست بسته درست

شکسته باش که کردند سنگبارانشبه جرم این که برآمد ز پوست پسته درست

هزار کوزه دهد چرخ کاسه گر سامانکز آن میان نبود هیچ کوزه دسته درست

نمانده است ز بس از شکستگی اثریصدا برآید از کاسه شکسته درست

مریز رنگ اقامت درین رباط دو درکه وقت کوچ رسیده است نانشسته درست

مباش ایمن ازین چرخ چنبری صائبکه هیچ گوی ز چوگان او نجسته درست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوعات عاشقانه، شکستگی و ناامیدی می‌پردازد. شاعر از دل عاشقان خسته می‌گوید و اشاره دارد که آفتاب می‌تواند ماه را بشکند. او هشدار می‌دهد که از چرخ زندگی ناامید نشویم، چرا که از عشق و احساسات می‌توان به قوت رسید. همچنین، تأکید دارد که در دنیای پر آشوب، تند نیستیم و مراقب باشیم زیرا برآمدن از زیر فشارها دشوار است. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که نمی‌توان از چرخ زندگی ایمن بود و هر گوی از چوگان سرنوشت ممکن است به سمت ما بیفتد. در کل، این شعر به شکستگی و جوهر وجودی عشق و زندگی اشاره می‌کند و لزوم پذیرش چالش‌ها را یادآوری می‌کند.