غزل شمارهٔ ۱۵۲۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: مپیوستهاست۱۰ بیت

رگ جانها به دم تیغ عدم پیوسته استزود بر باد رود هر چه به دم پیوسته است

استواری طمع از عمر سبکسیر مدارکز دو سر، رشته جانها به عدم پیوسته است

چون قلم گرچه جدا گشته مرا بند از بندشکرلله که دم من به قدم پیوسته است

نسبت آهوی رم کرده و صحرا داردگر به ظاهر تن و جان هر دو به هم پیوسته است

بر مدار از قدم تیغ شهادت سر خویشکاین رگ ابر به دریای کرم پیوسته است

هست با ناوک مژگان تو زور دو کمانتا دو ابروی بلند تو به هم پیوسته است

آه شیرازه جمعیت اوراق دل استکه صف آرایی لشکر به علم پیوسته است

نشود یک جهان را در و دیوار حجابهر کجا هست برهمن به صنم پیوسته است

چون کنم فکر رهایی، که مرا بر پیکرداغ چون حلقه زنجیر به هم پیوسته است

نیست ممکن که رود چین ز جبینش صائبهر که چون سکه به دینار و درم پیوسته است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی وابستگی و پیوندهای عمیق میان زندگی، مرگ و عشق می‌پردازد. شاعر با تأکید بر ناپایداری عمر و رگ جان‌ها به دم تیغ عدم، به این واقعیت اشاره می‌کند که هر چیزی که به زندگی پیوسته، ممکن است به سرعت به باد برود. او به استواری طمع و خطرات ناشی از آن اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که همه چیز به مرگ پیوند دارد. شاعر همچنین تصویری از جدایی و پیوستگی بین بدن و جان ارائه می‌دهد و در عین حال بر ارزش نفس و لطافت آن تأکید می‌کند. او به عشق می‌پردازد و رابطه‌ی عمیق میان عاشق و معشوق را با تشبیهات ظریفی به تصویر می‌کشد. این شعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در جهانی پر از موانع و حجاب‌ها، ارتباطات عمیق و واقعی بین انسان‌ها همواره وجود دارد و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.