غزل شمارهٔ ۷۳۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایاومرا۱۲ بیت

سرگشته ساخت خالِ دلارای او مراپرگار کرد نقطهٔ سودای او مرا

هر پاره داشت از دلِ من عالم دگرشیرازه کرد زلفِ دلارای او مرا

گشتم تمام چشم و همان چشم بسته‌امحیرت فزود بس که تماشای او مرا

می‌بود کاش دردِ گرفتاریم یکیپیوندِ دیگرست به هر جای او مرا

چون آب سر دهد به خیابان باغِ خُلددر هر نظاره قامتِ رعنای او مرا

خونِ هزار بوسه به دل جوش می‌زنداز دیدن حنای کفِ پای او مرا

چون کوهِ طور مغزِ مرا سرمه می‌کندبرقی که در دل است ز سیمای او مرا

از عشق جای شِکوه نمانده است در دلملطفِ بجاست رنجشِ بیجای او مرا

اقبالِ عشق ساخت به وصلم امیدوارورنه زیاد بود تمنای او مرا

می‌داشت کاش حوصله یک نگاهِ دورشوقی که می‌برد به تماشای او مرا

خضر آورد برون ز سیاهی گلیمِ خویشای عقل واگذار به سودای او مرا

در کار نیست شیشه و پیمانهٔ دگرصائب بس است نرگسِ شهلای او مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و تأثیر عمیق او بر دل و جانش را بیان می‌کند. او می‌گوید که معشوقش او را سرگشته و حیران کرده و هر پاره‌ای از دلش جهانی متفاوت دارد. دیدن معشوق برای او شگفتی و درد را به ارمغان می‌آورد و عشقش سرشار از شوق و تمناست. شاعر همچنین به نزدیکی و محبوبیت معشوقش اشاره کرده و می‌گوید که دیگر در دلم جایی برای شکایت و رنجش نیست. او نهایتاً به این نتیجه می‌رسد که عشق و زیبایی معشوق او را به سوی آرامش و امید هدایت می‌کند و عقل را به نابودی می‌کشاند.