غزل شمارهٔ ۱۱۴۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اییکردهاست۱۰ بیت

کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده استخویش را محروم از مزد خدایی کرده است

دست خشک آسمان، خورشید عالمتاب راکاسه دریوزه شبنم گدایی کرده است

نیست تاب حرف سختم، گرچه سنگ کودکاناستخوان را در تن من مومیایی کرده است

با هوسناکی نگردد جمع حسن عاقبتاز هدف قطع نظر تیر هوایی کرده است

سینه اش مجمر شده است از تیر باران چون هدفهر که از گردن فرازی خودنمایی کرده است

با گرفتاری قناعت کن که در این دامگاهبند ما را سخت، انداز رهایی کرده است

تا چه با عاشق کند آن لب، که جام باده رابوسه اش خون در جگر از بد ادایی کرده است

گلستان امروز دارد آب و رنگ تازه ایتا ز رخسار که گل شبنم ربایی کرده است؟

نیستم نومید از بی دست و پایی تا صدفقطره ها را گوهر از بی دست و پایی کرده است

همچو بار طرح بر دوشم گرانی می کندتا سرم از پای خم صائب جدایی کرده است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به انتقاد از کوته اندیشی و ریای افرادی می‌پردازد که خود را از پاداش الهی محروم کرده‌اند. او به این موضوع اشاره می‌کند که دست بی‌کفایت انسان‌ها نمی‌تواند به خورشید جهان تاب برسد و به طمع و گدایی دچار شده‌اند. همچنین، او به چالش‌های زندگی و عدم تحمل سختی‌ها اشاره دارد و به این نکته می‌پردازد که تظاهر به بزرگی و خودنمایی تنها به زخم‌های بیشتری منجر می‌شود. شاعر می‌گوید که باید با قناعت زندگی را سپری کرد و از مشکلات ناامید نشد. او بر این باور است که حتی از شرایط سخت می‌توان زیبایی‌ها و ارزش‌هایی به دست آورد. در نهایت، بار سنگین مشکلات زندگی او را خسته کرده اما امید به رهایی را از دست نمی‌دهد.