غزل شمارهٔ ۱۸۰۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهشنیست۱۰ بیت

ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیستبه هیچ وجه به درگاه قرب راهش نیست

ز آه سرد بود بادبان کشتی دلبه هیچ جا نرسد هر دلی که آهش نیست

غرض ز وسعت میدان لامکان، شان استوگرنه غیر دل تنگ جلوه گاهش نیست

حضور خاطر دیوانه مشربان وحشی استمن و سراسر دشتی که یک گیاهش نیست

ز انفعال رسیدم به این بارگاه قبولخوش آن گنه که به جز شرم عذر خواهش نیست

حنای عقده گشایی به ناخنی بسته استکه غیر سینه مجروح دستگاهش نیست

به روی بستر گل خواب می کند مرغیکه شب به غیر پر و بال خود پناهش نیست

منم که خانه به دوش توکلم ورنهکدام قطره که در بحر، خانه خواهش نیست؟

اگر چه گل دگری می زند به دستارشچه فتنه هاست که در نرگس سیاهش نیست

ز هر دلی که سفر می کند غبار ملالبه غیر سینه صائب قرارگاهش نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تأملات عمیق عاشقانه و روحی شاعر درباره عشق، درد فراق و جستجوی معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر کسی که به معشوق خود نرسد، در حقیقت به درگاه عشق راهی ندارد. او با اشاره به دل رنجور و آه سرد، تأکید می‌کند که کسی که احساس عمیق ندارد، به جایی نمی‌رسد. همچنین بیان می‌کند که در این میدان بی‌کرانه، تنها دل‌های خالی از غم و تنگ‌اندیشی می‌توانند جلوه‌گری کنند. شاعر به وضعیت دیوانه‌ای که دلش به عشق می‌تپد اشاره می‌کند و با اشاره به گناهانش، ابراز می‌کند که تنها شرم وجود دارد و چیزی دیگری به جز آن نمی‌تواند عذر او باشد. او در اوج انفعال به درگاه عشق رسیده و نشان می‌دهد که هیچ چیز جز درد و جستجوی معشوق برایش ارزش ندارد. در کل، شعر داستانی از دردی عمیق و جستجوی عشق واقعی را به تصویر می‌کشد که تنها در دل‌های پرمهر یافت می‌شود.