غزل شمارهٔ ۱۶۹۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اربساست۹ بیت

مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است

ز حسن، دعوی خون نیست شیوه عاشقکه خونبهای حنا، پای بوس یار بس است

نظر به ناز و نعیم وصال نیست مراکه مزدکار من از عشق، ذوق کار بس است

مرا ملاحظه از ترکتاز گردون نیستکه خاکساری من، گرد من حصار بس است

قدم به کلبه من رنجه گو نسازد یارمرا ز وعده او، ذوق انتظار بس است

شکار اگر چه درین پهن دشت بسیارستمرا گرفتن عبرت ز روزگار بس است

برای زیر و زبر کردن بنای شکیبسبک عنانی آن زلف تابدار بس است

لوای همت عالی ز نه سپهر گذشتپی شکستن این قلب، یک سوار بس است

درین بساط، من تیره بخت را صائبچو داغ لاله ز خون جگر حصار بس است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عاشقانه و اندیشه‌های خود می‌پردازد. او از دوری و تماشای محبوب لذت می‌برد و به این نتیجه می‌رسد که حتی بدون وصال و نزدیکی، عشق و انتظار برای او کافی است. او با اشاره به درد و رنج عاشقی، بر این نکته تأکید می‌کند که زیبایی و عشق او را به کمال می‌رساند و این احساسات برایش بسی ارزشمندتر از لذت‌های زودگذر است. شاعر از مشکلات زندگی و احساس ناامیدی نیز سخن می‌گوید و معتقد است، تجربیات و عبرت‌های روزگار خود به تنهایی برای او کافی و آموزنده است. در نهایت، او با یادآوری دلمشغولی‌های خود و زخم‌های ناشی از عشق، به عمق احساساتش اشاره می‌کند.