غزل شمارهٔ ۳۸۰۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: راندازد۸ بیت

چو تیغ او به جبین چین جوهر اندازدبه نیم چشم زدن قحطی سر اندازد

خوش آن که گربه سرش تیغ همچو موج زنندحباب وار کلاه از طرب براندازد

ز بس که تشنه سرگشتگی است کشتی منهمیشه در دل گرداب لنگر اندازد

مرا مسوز که خواهی کباب شد ای چرخسپند شوخ من آتش به مجمر اندازد

نماند آینه ای بی غبار در عالمغبار خاطر من پرده گر بر اندازد

چو شیر گیر شود می پرست، جا دارداگر به دختر رز مهر مادر اندازد

لب پیاله شود غنچه از نهایت شوقاگر دهان تو عکسی به ساغر اندازد

بغیر خامه گوهرفشان من صائبکه دیده مرغ ز منقار گوهر اندازد؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و تاثیر تیغی اشاره دارد که بر جبین می‌افتد و قحطی را به نیم‌چشمی دور می‌کند. شاعر از این می‌گوید که چقدر خوب است اگر کسی بر گردن این تیغ بایستد و موجی از طرب را به دوش بکشد. او در ادامه، از کشتی خود که همیشه در گرداب سرگشتگی و تشنگی است، سخن به میان می‌آورد و از چرخ زمان می‌خواهد که او را نسوزاند. شاعر می‌گوید در این دنیا هیچ آینه‌ای بی‌غبار نمی‌ماند و اگر غبار خاطر او برطرف شود، چنان می‌شود که شیر نیز می‌تواند در بزرگ‌ترین محبت خود به دختر یک گل، جا بگیرد. او همچنین اشاره می‌کند که لب پیاله مانند غنچه‌ای است که در نهایت شوق به دهان کسی که زیبایی را نشان می‌دهد، دمیده می‌شود. در پایان، شاعر خود را با مرغی تشبیه می‌کند که از منقار خود گوهر می‌ریزد، به معنای اینکه تنها اوست که می‌تواند زیبایی‌ها را به معرض نمایش بگذارد.