غزل شمارهٔ ۵۲۶۰
دارم ز دست رفته عنانی ز دود دلچون زلف تاب داده سنانی ز دود دل
چون لاله سرخ روست درین بوستانسراآن را که هست سوخته نانی ز دود دل
بر جا نماند آن که بود چون شراره اشدر زیر پای تخت روانی ز دود دل
چون خامه رهنورد تو هرجا که بگذردماند به یادگار نشانی ز دود دل
دارد خط امان ز تریهای روزگارآن را که هست آینه دانی ز دود دل
از ما حذر که در دهن آتشین ماستچون لاله داغ دیده زبانی ز دود دل
در تنگنای سینه من جلوه می کندهر گوشه سبز مور میانی ز دود دل
تیرش ز سنگ خاره چو ابرو گذر کنددر دست هرکه هست کمانی ز دود دل
افتاده تا به روز قیامت سیاه مستهرکس که تلخ ساخت دهانی ز دود دل
زان تازه و ترم که رسانیده است عشقدر سینه ام بنفشه ستانی ز دود دل
صائب هوای چشمه حیوان نمی کنمدارم اگر چه سوخته جانی ز دود دل