غزل شمارهٔ ۵۹۷
خمار می نکند زرد ارغوان تراخزان نسیم بهارست گلستان ترا
ز نوشخند تو دلها شده است تنگ شکرندیده گرچه ز تنگی کسی دهان ترا
چه حاجت است که شمشیر بر کمر بندی؟که پیچ و تاب بود تیغ کج میان ترا
ز خاکبوس تو من سرفراز چون گردم؟که آفتاب نبوسیده آستان ترا
به جز اشاره که با ابروی تو گستاخ استنکرده است کسی چاشنی کمان ترا
به حاصل دو جهان سر فرو نمی آردچگونه رام کنم ناز سر گران ترا؟
ز خون بیگنهان برده است گیراییکراست زهره که پیچد به کف عنان ترا؟
به خون زخم ز آب حیات تشنه ترمکه می کشد به بغل تیغ خونچکان ترا
به هر که می نگرم محو بی نشانی توستبه حیرتم ز که پرسد کسی نشان ترا
ز جلوه تو مرا رفته دست و دل از کاربه بر چگونه کشم قد دلستان ترا؟
به حرف سخت مرا ناامید نتوان کردکه چرب نرمی مغزست استخوان ترا
نهال قد ترا تا چها بود در سرکه ناز سرو قدان است باغبان ترا
نظر ز صائب آتش زبان دریغ مدارکه بلبلی به ازو نیست گلستان ترا