غزل شمارهٔ ۳۵۵۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اربود۶ بیت

عشق لب تشنه بدمستی اظهار بودگل این باغچه شیدایی دستار بود

پاس دام و قفس خویش بدار ای صیادناله سوختگان خونی منقار بود

عزت غنچه این باغ به گلچین فرض استکه نظر کرده آن گوشه دستار بود

دل غبار غم او را ز هوا می گیردآب آیینه ما تشنه زنگار بود

جنس اگر یوسف مصری است، که ارزان گرددناز اگر از طرف میل خریدار بود

صائب از لطف سخن گل به سر شهرت زدمپسندید که در پیرهنش خار بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و زیبایی‌های عشق می‌پردازد. شاعر از عشق به عنوان یک حالتی شاداب و شیدایی سخن می‌گوید که به مانند گلی در باغچه‌ای است. او به صیاد توصیه می‌کند که مراقب دام‌ها و قفس‌های خود باشد تا ناله‌های عاشقانه را نشنود. همچنین، شاعر به ضرورت و اهمیت انتخاب درست در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که ممکن است زیبایی و ارزش‌های درونی تحت تأثیر شرایط و خواسته‌های دیگران قرار بگیرد. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که اگرچه زیبایی و عشق ارزشمندند، اما برخی از تجربیات و روابط ممکن است دچار کاستی‌ها و خارهایی باشند که باید به آن‌ها توجه کرد.