غزل شمارهٔ ۱۴۳۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اهیکهمراست۱۰ بیت

دانه اشک بود توشه راهی که مراستدل آسوده بود قافله گاهی که مراست

کمر از موجه خویش است مرا چون دریاچون حباب از سر پوچ است کلاهی که مراست

دشمن خویش بود هر که مرا می سوزدخونی برق بود مشت گیاهی که مراست

گر قناعت به پر کاه کنم، چشم حسودپر برآرد به هوای پر کاهی که مراست

در کشیدن چه خیال است کند کوتاهیتا به گوهر نرسد رشته آهی که مراست

تا به زلفش ندهی دل، به تو روشن نشودکه شب قدر بود روز سیاهی که مراست

دیده پاک کلف می برد از چهره ماهرخ چون ماه مگردان ز نگاهی که مراست

بحر روشنگر آیینه سیلاب بودپیش رحمت چه بود گرد گناهی که مراست

حلقه در گوش فلک می کشم از ناله و آهکیست تا تیغ شود پیش سپاهی که مراست؟

چه کنم صائب اگر سر به گریبان نکشم؟غیر بال وپر خود نیست پناهی که مراست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی بیانگر احساسات عمیق شاعر است. او از درد و رنج درونی خود صحبت می‌کند و اشاره به دانه اشکی دارد که در سفر زندگی همراه اوست. شاعر به قافله‌داری اشاره می‌کند که قلبش آرام است و از نیروی درونی‌اش به عنوان دریا یاد می‌کند. همچنین، به دشمنی که او را می‌سوزاند، نقد می‌کند و از قناعت و حس حسادت می‌گوید. او به تلخی‌ها و دشواری‌های زندگی می‌پردازد و می‌بیند که تنها با عشق و ارتباط عمیق می‌تواند از تاریکی به روشنی برسد. در انتها، شاعر با ناله و آه، از بی‌پناهی خود سخن می‌گوید و می‌پرسد که چه کنیم وقتی که تنها بال و پر خود را داریم.