غزل شمارهٔ ۳۷۶۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وگذرد۷ بیت

خوش آن که چون گل ازین باغ خنده رو گذردچو برق بر خس و خاشاک آرزو گذرد

گره ز غنچه پیکان به عطسه بگشایداگر نسیم بر آن زلف مشکبو گذرد

ملایمت سپر سیل حادثات بودشراب شیشه شکن مشکل از کدو گذرد

به سرعتی که کند سیر، ماه در ته ابرز پیش چشم من آن آفتاب رو گذرد

کسی که حفظ کند آبروی غیرت راتمام مدت عمرش به یک وضو گذرد

سیاهروی بود پیش اهل حال کسیکه همچو خامه مدارش به گفتگو گذرد

به آفتاب جهانتاب می رسد صائبسبکروی که چو شبنم ز رنگ و بو گذرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های زندگی و ناپایداری آن اشاره دارد. شاعر از گذر کردن گل‌ها و جریان زندگی سخن می‌گوید و اینکه چگونه لحظات و زیبایی‌ها با سرعتی شگفت‌انگیز از کنار ما می‌گذرند. او به تأثیر نسیم، آفتاب و حتی چالش‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که به اصول و غیرت خود پایبند باشد، زندگی‌اش با آرامش و به سادگی سپری خواهد شد. در نهایت، شاعر اشاره به سایه‌های ناپایداری دارد که به سرعت از زندگی عبور می‌کنند و زیبایی‌های آن را زودگذر می‌سازند.