غزل شمارهٔ ۶۹۰۸
آتش به خرمن از گل باغی ندیده ایجوش جنون ز چشمه داغی ندیده ای
پروانه وار سیلی آتش نخورده ایدر دودمان آه چراغی ندیده ای
با ناله یک سراسر گلشن نرفته ایبا عندلیب گوشه باغی ندیده ای
از لاله زار آبله یک گل نچیده ایدر پای شوق، خار سراغی ندیده ای
با چاک سینه دست و گریبان نبوده ایدر دست خود ز داغ ایاغی ندیده ای
عمرت چو گل به خنده شادی گذشته استزخمی نیازموده و داغی ندیده ای
صائب ز مرگ این همه اندیشه ات ز چیست؟هرگز ز عمر خویش فراغی ندیده ای