غزل شمارهٔ ۲۹۰۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ردارد۷ بیت

اگرچه نطق در هر نکته صد تنگ شکر داردولی شهد خموشی در نظر شان دگر دارد

زطوق بندگی راه نفس شد تنگ بر قمریهمان سرو از رعونت دست تمکین بر کمر دارد

مصور را کند بی دست و پا حسنی که شوخ افتدنشد نقشی درست از روی او آیینه بردارد

زبی برگی نکردم روی خود را تلخ، تا دیدمکه بیش از فلس زیر پوست ماهی نیشتر دارد

میسر نیست دنیا دار را تحصیل آگاهینی از سیر مقامات است غافل تا شکر دارد

فزود از خط مشکین آب و رنگ لعل سیرابشکه زیر سبزه این آب روان حسن دگر دارد

نشست از خاطرم گرد غمی بخت سیه صائبچه حرف است این که ابر تیره باران بیشتر دارد؟

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تضاد میان سخن و سکوت، و ارزش‌های مختلف آنها اشاره می‌کند. او می‌گوید که در هر سخنی شاید شیرینی وجود داشته باشد، اما سکوت در نظر برخی افراد ارزش بیشتری دارد. او همچنین به محدودیت‌هایی که بندگی بر انسان تحمیل می‌کند و زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند. شاعر از نمی‌توانی به درک عمیق دست یابی از دنیا صحبت می‌کند و به این نکته اشاره دارد که شاید بیشتر از چیزهایی که می‌بینیم، نکات غیرملموسی وجود دارند. در نهایت، او به غمی که در دل دارد و به شرایط بد زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که گاهی ابرهای تیره بر زندگی سایه می‌اندازند، اما باران‌های بیشتری نیز ممکن است به دنبال آنها بیاید.