غزل شمارهٔ ۳۷۵۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اببرد۷ بیت

چگونه جان ز تنم هجر سینه تاب برد؟من آن نیم که مرا در فراق خواب برد

ز روی کاتب اعمال شرم کن، تا کیبه نامه عملت حرف خورد و خواب برد؟

زمان دولت تر دامنان سبکسیرستکسی چه شکوه شبنم به آفتاب برد؟

من و جدایی ازان آستان، خدا نکند!مگر ز بزم تو بیرون مرا شراب برد

بغیر آه نداریم سینه پردازیغبار تفرقه جغد از دل خراب برد

فتاده است مرا کار با خودآراییکز آب آینه، از چشم، گرد خواب برد

کجاست قاصد از سرگذشته ای صائب؟کز این غبار سجودی به آن جناب برد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس درد و جدایی است. شاعر به هجران و دوری از معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که چگونه این جدایی طاقت‌فرساست. او از کاتب اعمال می‌خواهد که به نوشته‌هایش توجه کند و نگذارد خیال و خواب او را غافل کند. همچنین شاعر به تغییرات زمان و بی‌ثباتی زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که جدایی از درگاه معشوقش برایش غیرقابل تحمل است. او همچنین از آه و اندوهی که بر دل دارد سخن می‌گوید و در نهایت به جستجوی قاصدی می‌پردازد که خبرهایی از محبوبش بیاورد.