غزل شمارهٔ ۴۵۱۳
مرا ناله از پرده دل برآیدبه نازی که لیلی ز محمل برآید
درین باغ چون سرو آزادگان رابه جای ثمر عقده دل برآید
اگر مزرع هستی این رنگ داردبر آن دانه رحم است کز گل برآید
خوشا کعبه دل که در آستانشبه یک آه صدکار مشکل برآید
ز صحرای فردوس دلگیر گرددغریبی که با گوشه دل برآید
در آن حلقه چشم دل ماندحیرانکه کشتی ز گرداب مشکل برآید
پروبال طوفان بودموج دریابه مجنون ما کی سلاسل برآید
به صد لب اگر زخم گویا نگرددکه از عهده شکر قاتل برآید
ز آگاهی خویش در زیر تیغمخوشا حال صیدی که غافل برآید
جگر تشنگان محیط فنا راچه کام از لب خشک ساحل برآید
بر آن خال شد دلبری ختم صائبز صد بنده یک بنده مقبل برآید
به دردی بنالم درین راه صائبکه فریاد از راه ومنزل برآید