غزل شمارهٔ ۷۳۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ردهرا۶ بیت

مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده رادفتر مساز این ورق باد برده را

با زاهد فسرده مکن گفتگوی عشقتلقین نکرده است کسی خون مرده را

تخمی که سوخت، سبز نگردد ز نوبهارافسرده تر کند می گلگون فسرده را

بپذیر عذر باده کشان را، که همچو موجدر دست خویش نیست عنان، آب برده را

اندیشه کن ز باطن پیران که چون چنارهست آتشی نهفته به دل سالخورده را

صائب نظر به سیب زنخدان یار نیستدندان به پاره های دل خود فشرده را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی مانند گذر زمان، عشق، و زندگی می‌پردازد. شاعر از این می‌گوید که عمر خود را بیهوده هدر ندهیم و نباید به زندگی بی‌روح و سرد زاهدان فکر کنیم. همچنین به عشق و زیبایی می‌پردازد و اشاره می‌کند که عشق حتی در دل‌های افسرده نیز یک شعله نهفته دارد. شاعر تاکید دارد که باید عذر نوشیدن باده را بپذیریم، چرا که مانند موجی است که در دست ما نیست. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی و عشق در زندگی حاضر است و ما باید آن را درک کنیم، حتی اگر دندان به دردهای خود بفشاریم.