غزل شمارهٔ ۲۲۱۶
مژه ام جلوه گاه پروین استگل خورشید طلعتان این است
سیب غبغب اگر به دست افتدبهتر از صد انار یاسین است
کی توانی سبک به منزل رفت؟سنگ راه تو خواب سنگین است
همه شب همچو دسته سنبلخواب آشفته ام به بالین است
سنگداغ فروغ چهره اوستکوه طوری که کوه تمکین است
می کند چهره ای، نگاه مراگل رویش ز بس که نگین است
شعر صائب نمی شود کاسدهمه وقت این متاع شیرین است