غزل شمارهٔ ۲۱۶۸

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: است۱۲ بیت

تن بر دل خوش مشرب ما خانه تنگی استبر گوهر شهوار، صدف کام نهنگی است

در چشم تو گر خوش بود این سقف زراندوددر دیده سودازدگان دامن سنگی است

طوطی که ز شیرین سخنان است، ز وحشتبر چهره آیینه ما پرده زنگی است

هر مسلک دیگر که کند عقل دلالتجز دامن صحرای جنون کوچه تنگی است

از سنگدلانی که درین شهر و دیارندهر کوچه به دیوانه ما شهر فرنگی است

هر حلقه چشمی که در او مردمیی نیستدر دیده صاحب نظران داغ پلنگی است

با گوشه نشینان به ادب باش که صوفیچون پا نهد از چله برون، تیر خدنگی است

صحرای عدم ساده ازین پست و بلندستدر ملک وجودست اگر صلحی و جنگی است

حیرت زدگان بیخبر از منزل و راهنددر قافله ما نه شتابی نه درنگی است

هر چند که بر چشم تو شوخی است مسلمپیش دل رم کرده ما آهوی لنگی است

این نغمه ز هر پرده کند جامه مبدلدر هر گلی این آب سبکروح به رنگی است

صائب گل آن است که هموار نگشتیدر راه سلوک تو اگر خاری و سنگی است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف وضعیت انسان‌ها و چالش‌های زندگی می‌پردازد. شاعر به تنگی خانه دل و لزوم جستجوی معانی عمیق‌تر در زندگی اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های ظاهری چشم می‌کشد که در باطن ممکن است خالی از معنی باشد. همچنین، نشان می‌دهد که افراد در جامعه، بی‌توجه به واقعیت‌ها، ممکن است در جهان خود به سر ببرند و بی‌خبر از حقیقت زندگی، سردرگم و حیران باشند. شاعر به این نکته می‌پردازد که برای درک عمیق‌تر زندگی و وجود، باید به عمق معانی و چالش‌هایی که در مسیر سلوک وجود دارد، توجه کرد. در نهایت،شاعر بر این باور است که گذر از مشکلات و سختی‌ها، انسان را به شناخت واقعی‌تر و عمیق‌تری از زندگی می‌رساند.