غزل شمارهٔ ۳۸۷۲
به ملک امن رضا شور وشر نمی باشدکه انقلاب در آب گهر نمی باشد
سیاه بختی ما رنگ بست افتاده استوگرنه هیچ شبی بی سحر نمی باشد
دلیل قلزم وحدت بس است صدق طلبکه سیل در گرو راهبر نمی باشد
زبان لاف درازست بی کمالان راسگ خموش در این رهگذر نمی باشد
ز پشت آینه شد خیره چشم آینه دارفروغ حسن ازین بیشتر نمی باشد