غزل شمارهٔ ۱۵۰۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینمناست۸ بیت

نفس سوخته شمع سر بالین من استمهر خاموشی من جام جهان بین من است

تیغ چون بید ز جان سختی من می لرزدموج بی بال وپر از لنگر تمکین من است

بر دلم گرد یتیمی چو گهر نیست گرانعشرت روی زمین در دل غمگین من است

لنگر از خویش سرانجام دهد کشتی منپله خواب، گران از دل سنگین من است

حسن از تربیت عشق شود عالمسوزسرخی روی گل از نغمه رنگین من است

خواهد از نقش به نقاش رسانید مرااتحادی که در آیینه حق بین من است

بحر از پنجه مرجان نپذیرد آرامناصح از ساده دلی در پی تسکین من است

شده ام خانه دربسته ز حیرت صائبمی خورد خون خود آن کس که سخن چین من است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی عمیق و درون‌گرایانه است. شاعر از آلام و دردهای درونی خود می‌گوید و تصاویری از اندوه و تنهایی را به تصویر می‌کشد. او با تشبیهات زیبا از احساساتش سخن می‌گوید؛ مثلاً شمعی که نفسش سوخته است و مهر خاموشی‌اش نمایانگر غم و بی‌تفاوتی است. همچنین از جنگ میان روح و جسم، یتیمی دل و غم زمین صحبت می‌کند. شاعر به عشق و تأثیرات آن بر روی کائنات و زیبایی‌ها نیز اشاره می‌کند و در نهایت از سردرگمی و حیرت خود سخن می‌گوید که شبیه به خانه‌ای دربسته است. این کلمات نهایتاً به جدائی و رنجی اشاره می‌کند که فردی که در حال غفلت و سخن‌چینی است، به خود روا می‌دارد.