غزل شمارهٔ ۴۵۴۰
خوش آن که به گوشه ای نشیندمردم چه که خویش را نبیند
چون بال شود وبال طاوسنقشی که به مدعا نشیند
از وی چو ندید هیچ کس خیرچون خواجه ز مال خیر بیند
غیر از انسان که وقت نعمتاز شکر کرانه می گزیند
بی سجده شکر هیچ مرغییک دانه ز خاک برنچیند
مشهور شود چو بیت معمورصائب بیتی که برگزیند