غزل شمارهٔ ۴۳۶۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رد۱۰ بیت

آسایش تن غافلم از یاد خدا کردهمواری این راه مرا سر به هوا کرد

این خانه خرابی به حباب است سزاواراز آبِ روان خانه نبایست جدا کرد

بی‌جذبه به جایی نرسد کوشش رهروبرگردم ازان ره که توان رو به قفا کرد

چون نافه نفس در جگر باد صبا سوختتا یک گره از زلف گرهگیر تو وا کرد

در رهگذرش چاه شود دیدهٔ حسرتاز راستی آن کس که درین راه عصا کرد

بی‌رنج طلب روی دهد آنچه نخواهیدولت عجبی نیست اگر روی به ما کرد

در معرکهٔ عشق دلیرانه متازیدبر صفحهٔ دریا نتوان مشقِ شنا کرد

اقرار نکردن به گنه عینِ گناه استقایل نشد آن کس که به تقصیر خطا کرد

قایل به خطا باش که مردود جهان شدهر کس گنه خویش حوالت به قضا کرد

دور فلک از زمزمهٔ عشق تهی بوداین دایره را خامه صائب به نوا کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تفکر درباره عشق و یاد خداوند می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که آسایش بدن او را از یاد خدا غافل کرده و اینکه نمی‌توان از لذت‌های مادی مانند شکر و بادام خوشنود شد. خانه‌ی دل انسان شبیه به حباب است و نباید از زندگی جاری جدا شد. کوشش بدون کشش و جذب هیچ نتیجه‌ای ندارد و شاعر به بازگشت به راه درست فکر می‌کند. در ادامه، وی به بیان اثر عشق و اهمیت صداقت می‌پردازد و می‌گوید که اقرار به گناه خود، بخشی از راه رشد است. در نهایت، او عشق را یک نیروی پرشور می‌داند که زندگی را پر از نوا می‌کند و یادآور می‌شود که دنیا بدون عشق بی‌روح و خالی است.