غزل شمارهٔ ۷۷۷
از جنبش نسیم کرم زنده ایم مازین باد همچو شیر علم زنده ایم ما
هر چند همچو ذره بی قدر حادثیماز نور آفتاب قدم زنده ایم ما
گلبانگ زندگی به اثر می شود بلندچندان که جا هست، چو جم زنده ایم ما
چون شبنم از چراندن چشم است رزق مانه همچو دیگران به شکم زنده ایم ما
دوران عمر ما نبود پای در رکابدایم چو نام اهل کرم زنده ایم ما
روشن شود چراغ دل ما ز یکدگرچون رشته های شمع، به هم زنده ایم ما
بار گران، سبک به امید فکندن استعمری است بر امید عدم زنده ایم ما
صائب ز خوان نعمت الوان روزگارچون عاشقان به خوردن غم زنده ایم ما