غزل شمارهٔ ۱۹۷۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اشدهاست۹ بیت

تا زلف او به باد صبا آشنا شده استاز دست دل عنان صبوری رها شده است

نتوان گرفت آینه از دست او به زوراز خط سبز بس که رخش باصفا شده است

صبح امید بر در دل حلقه می زندگویا دهان او به شکر خنده وا شده است

سیلاب پا به دامن حیرت کشیده استدر وادیی که شوق مرا رهنما شده است

از برگ کاه در نظر او سبکترماز درد اگر چه چهره من کهربا شده است

چون ماه در دو هفته شود کار او تماماز درد عشق قامت هر کس دو تا شده است

تا ساده کرده ام دل خود را ز مدعانقش مراد در نظرم نقش پا شده است

چون گردباد تا نفسی راست کرده اماز خاکمال چرخ تنم توتیا شده است

دلهای بیقرار سر خود گرفته اندتا از کمند زلف تو صائب رها شده است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و تأثیر عشق اشاره می‌کند. او از زلف محبوب صحبت می‌کند که با نسیم صبح آشنا شده و دلش دیگر طاقت صبر ندارد. زیبایی محبوب به حدی است که نمی‌توان او را از خود دور کرد و دل امید در او زنده است. شاعر حالتی از شگفتی و حیرت را بیان می‌کند و احساس می‌کند که عاشق بودن به او سبک‌تر از برگ کاه کرده است، هرچند که درد عشق بر چهره‌اش نشسته و او را زرد کرده است. با اشاره به اینکه عشق مانند ماه در یک دایره کامل می‌شود، شاعر به دردی که عشاق تحمل می‌کنند، اشاره دارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که دل‌های بی‌قرار به دنبال رهایی از زلف محبوب هستند. این اشعار به عواطف و پیچیدگی‌های عشق و تأثیر عمیق آن بر دل انسان‌ها می‌پردازد.