غزل شمارهٔ ۳۲۷۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وگردد۸ بیت

از نظر بازی من چشم سخنگو گرددپرده خواب ز شوخی رم آهو گردد

چون حنا کز سفر هند شود غالیه رنگخون دل مشک در آن حلقه گیسو گردد

می شود تیره ز یاد گنه آیینه دلکز نمی سبزه زنگار به نیرو گردد

کیست هم پله شود با تو که از شرم، گهرمی شود آب که در چشم ترازو گردد

طی شود در نفسی زندگیش همچو حبابسر هرکس که درین بحر هوا جو گردد

دخل بیجاست گران بر دل ارباب سخنکه دماغ قلم آشفته به یک مو گردد

کاهلی غوطه به زنگار دهد جانها رابیشتر آب روان سبز درین جو گردد

صیقلی ساز دل تیره خود را صائبکه دورو چون شود این آینه یکرو گردد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تصویرسازی‌های زیبا و استعاری پرداخته است. او از تحولاتی سخن می‌گوید که در اثر عشق و احساسات رخ می‌دهد. "چشم سخنگو" و "پرده خواب" نشان از تغییراتی دارد که عشق در فرد ایجاد می‌کند. همچنین با اشاره به رنگ حنا و خون دل، به شدت احساساتی و عواطف عمیق پرداخته است. شاعر به تأثیر یاد گناهان بر دل اشاره کرده و آن را به آینه‌ای تشبیه می‌کند که دچار زنگار شده است. او همچنین به احساس شرم و غم می‌پردازد و از زندگی‌ای سخن می‌گوید که مانند حباب است و زودگذر. در نهایت، شاعر از خواننده می‌خواهد که دل تیره خود را صیقل دهد و آن را به آینه‌ای صاف تبدیل کند تا از دوگانگی دوری کند.